ගෙවුන දවස් හරියට මගේ නෙමෙයි වගේ. ඇත්තටම ඒ කිසිම තැනක මම හිටියේ නෑ,
මම අමාරුවෙන් පයින් ගහලා ඈතට විසිකරපු දෙයක් මගේ ජීවිතේට බලෙන් ඇතුල් වෙලා කියලා ගෙවුන සති කිහිපයේම මට හිතුනා. කොයි තරම් ඒ සීමාවන් වලින් එහාට යන්න ඕනේ කියලා හිතුනත් හරියට කෝල්ලෑ ගෑවිලා වගේ මම ඒ වෙත ඇදිලම හිටියා.
වෙනදා විදිහටම ඔහු කතා කරද්දි ඇයි අපිට අපේ වෙන්න බැරි හිතමින් අසරණ වුනාට මටවත් ඔහුටවත් කවදාවත් ඒක අපිට කියාගන්න බෑ. ඒත් වෙනදාට වඩා යම් පමණකට අපි අපේ වීමේ අඩුව අපේ ජීවිත වලට බලපානවා කියලා දැනෙද්දි වෙනදා තරම් නොවුනත් අහංකාරකමින් ඒ මම නෙමෙයි කියලා හිතලා මගෙන් හැන්ගෙන්න මට තියෙන උවමනාව ඔබට නැති හැටි.
ඒ අස්සේ අපේ ජීවිත වලට එහෙන් මෙහෙන් ලං වෙලා ඉන්න අය තවත් අපිව අසරණ කරනවා. හරියට ආදරය කඩෙන් ගන්න හදනවා වගේ. මේ ඔක්කොම එකට සිද්ද වෙද්දි හරියට වතුර බහින්නේ පොලොවේ පහත් තැනකින් වගේ අපි ඉස්සෙල්ලම හැරෙන්නේ අපිට ළඟින් ඉන්න උත්සාහ කරන අයට. ඒත් ඒ අයට දෙන්න ආදරයක් නැති වුනාම ඒක බොහෝ වෙලාවට පිට වෙන්නේ හොඳම ක්‍රමයට නෙමෙයි. සමහර වෙලාවට ඒ පුද්ගලයාට ඕන වෙනවා ඇත්තේ අපේ ළඟට වෙලා දුක සතුට බෙදාගන්න. ආදරයක්ම නොවුනත් හිතවත්කමක්වත්. ඒත් අපි අවුල් වුනාම ඔය දේවල් අපිට තේරෙන්නේ ගොඩාක් පහු වෙලා. එතකොට රිදවගන්න පුළුවන් හැම තැනක්ම ඕනෙවට වඩා රිදිලා.
වෙනදා විදියටම ඒ ආදරේ මතක් වෙද්දි ඒ පැත්තෙනුත් ඒ අඩුවම හොයනවා කියලා දැනෙද්දි යාළුවෝ කියලා අපිටම හොරෙන් අපිව හංගගෙන ඉන්න අපි උඩට එන්නේ වතුර යට දාපු පුම්බපු බැලුම් බෝල වගේ. ඇයි මේ හැම දෙයක්ම මේ තරම් කම්ප්ලෙක්ස් වුනේ....?
No comments:
Post a Comment